Krakowska konferencja "Otwarta Polska", będąca pierwszym owocem współpracy Socjaldemokracji Polskiej i Partii Demokratycznej, miała zapoczątkować debatę na temat kształtu polskiej polityki i stworzyć podstawy dla nowego centrolewicowego projektu politycznego. Tak przynajmniej twierdzili jej organizatorzy, starając się wykazać że centrolewicowa koalicja jest Polkom i Polakom potrzebna, a nowy ruch jaki ma powstać na bazie SDPL i PD stanie się lekiem na największe problemy polskiej polityki. Optymizm zwolenników centrolewu okazał się jednak przedwczesny. Nowego otwarcia nie będzie. Projekt firmowany nazwiskami Dariusza Rosatiego i Andrzeja Celińskiego prawdopodobnie powstanie, jednak trudno wróżyć mu długi polityczny żywot.

Spotkanie w Krakowie ma być początkiem szerokiej debaty o kondycji polityki, partii politycznych i wyzwań przed jakimi stoi Polska. I w porządku - debatować należy. Trudno jednak oczekiwać, że w tym składzie pojawią się konstruktywne rozwiązania. Przy szacunku dla doświadczenia jakie posiadają Andrzej Celiński, Dariusz Rosami, Janusz Onyszkiewicz i inni - są oni politykami, którzy szans na naprawę dramatycznej kondycji polskiej polityki mieli już wiele. Z żadnej nie skorzystali, a ich polityczna droga wydaje się być zamknięta. Powodów jest kilka, a najważniejsze to bezrefleksyjność i brak krytycznego spojrzenia na własne dokonania. Podczas krakowskiej konferencji jak mantrę powtarzano zdanie, że polska polityka osiągnęła dno. Trudno się z tym nie zgodzić, ale grono polityków, którzy przez ostatnie dwadzieścia lat ją współtworzyli, nie ma żadnego prawa oceniać tej sytuacji z wygodnej pozycji recenzenta. Za słabość rodzimej sceny politycznej również oni ponoszą odpowiedzialność, czego zdają się tego nie zauważać, a co świadczy o tym, że nie wyciągnęli wniosków z błędów przeszłości i będą je popełniać nadal.

W założeniu organizatorów Otwarta Polska miała być miejscem wymiany poglądów i pomysłów wszystkich zainteresowanych budową szerokiego porozumienia "na lewo od Platformy Obywatelskiej". Tymczasem w debacie udział wzięli ci sami politycy, którzy na przestrzeni lat wielokrotnie zmieniali i poglądy i barwy partyjne, o których wiemy już wszystko, a na pewno że uczynią wiele aby w polityce trwać. Trudno oprzeć się wrażeniu, że właśnie temu trwaniu, czy raczej przetrwaniu do politycznej emerytury ma służyć centrolewicowy projekt. Nie uwzględniono w nim żadnych nowych pomysłów, zabrakło świeżego spojrzenia na wyzwania przyszłości, znów można było usłyszeć o "społecznej gospodarce rynkowej", okręgach jednomandatowych i fukuyamowskim końcu historii.

Moja krytyka centrolewicy w takim wydaniu nie opiera się tylko na przekonaniu, że założenia na jakich ma powstać ten twór są błędne. Przebieg krakowskiej konferencji podsunął jeszcze jeden powód. Całe spotkanie miało charakter rytuału, który nie wniósł nic nowego do znanej już dobrze retoryki, opartej na odmianie słów "konsensus" i "umiarkowanie" przez wszystkie przypadki, a pozbawionej wartości merytorycznej. Spotkaliśmy się, porozmawialiśmy i w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku mogliśmy udać się do domów. W bonusie dostając ostateczne przekonanie, że centrolewica albo śmierć. Jakby zupełnie zapomniano, że polityka to nie lifestyle i utwierdzanie samych siebie w przekonaniu o własnej nieomylności, ale narzędzie rozwiązywania problemów i poszukiwania rozwiązań.

Krzywdzącym byłoby nie wspomnieć o perełkach, które jednak się w trakcie konferencji pojawiły. Chodzi przede wszystkim o świetne wystąpienia Marka Balickiego o prywatyzacji usług publicznych i prof. Zdzisława Sadowskiego o współczesnym kryzysie neoliberalnego modelu gospodarki. Jeśli tak miała by wyglądać centrolewica - merytoryczna, ze spójnym zestawem poglądów i diagnoz - byłabym pierwszą jej apologetką.
Wszystko wskazuje jednak na to, że ten nowy projekt będzie miał liberalne oblicze Dariusza Rosatiego. Z lewicą mający wspólnego tyle, co niewiele znaczący element nazwy.